Greek Mythos - Οι Δράκοι στην Παγκόσμια Μυθολογία: Μάτια φωτιά εξουσιάζουν τον ήλιο & το φεγγάρι

Ο Δράκος είναι ένα ον που συναντάται στην παγκόσμια Μυθολογία και παίρνει διαφορετικές υπερφυσικές μορφές, όπως, ανθρωπόμορφοι γίγαντες, ακόμη και φτερωτά φίδια. 

Οι Δράκοι κατέχουν μεγάλες δυνάμεις, τόσο φυσικές όσο και πιο λεπτές και Πνευματικές. 

Είναι φύλακες πολλές φορές μεγάλων θησαυρών και των μυστικών της ζωής, του θανάτου, αλλά και της αθανασίας. 

Ο Φιλόστρατος στο δεύτερο βιβλίο του για τον Απολλώνιο Τυανέα γράφει: "Απ’ όλους τους ποιητές, πιο σοφά μίλησε γι’ αυτούς ο Όμηρος, που τον δράκο ο οποίος κατοικούσε κοντά σε μία πηγή στην Αυλίδα, τον περιέγραψε στο πίσω μέρος μαυροκίτρινο."

Άλλοι ποιητές, τον ολόιδιο με αυτόν δράκο που ζούσε στο δάσος της Νεμέας είπαν ότι είχε λοφίο, κάτι που δεν βρίσκουμε στους δράκους των ελών. 

Αυτοί που ζουν στις πλαγιές και τους λόφους πηγαίνουν στις πεδιάδες για να κυνηγήσουν και υπερέχουν σε όλα από εκείνους που ζουν στα έλη.

Είναι μακρύτεροι, ταχύτεροι και ορμητικότεροι από τα πιο ορμητικά ποτάμια και από αυτούς δεν διαφεύγει τίποτα. 

Σ’ αυτούς, όταν είναι νεαροί, φυτρώνει μικρό λοφία, μεγαλώνοντας όμως αυξάνεται και ανυψώνονεται πολύ, λαμπαδιάζει και γίνεται κοφτερό.

Έχουν γενειάδα, σηκώνουν τον λαιμό ψηλά και η φολίδα τους λάμπει σαν ασήμι. Οι κόρες των οφθαλμών τους είναι σαν πυρακτωμένες πέτρες. Η δύναμή τους είναι απίστευτη. […] 

Οι ορεινοί δράκοι έχουν φολίδες που μοιάζουν χρυσές, το μήκος τους είναι μεγαλύτερο των πεδινών, τα γένια τους κατσαρά και χρυσαφί κι εκείνα, και συνοφρυώνονται μάλλον πιο πολύ από τους πεδινούς, αφού το βλέμμα τους κάτω από τα φρύδια είναι φοβερό και αδίστακτο. 

Βγάζουν έναν ήχο σαν χαλκού καθώς ταράσσει το έδαφος και από το λοφίο βγαίνει φωτιά μεγαλύτερη από του πυρσού».

Ο πιο αρχαίος μύθος δρακοντομαχίας είναι του θεού Απόλλωνος και του δράκοντος Πύθωνος. 

Ο πρώτος που αναφέρεται σε δράκο είναι ο Όμηρος, και λέει: «σμερδαλέος δράκων, αιφνιδίως εμφανισθείς εν Αυλίδι, όταν υπό πλάτανο και παρά τινά πηγή ρέουσα «αγλαόν ύδωρ» τελούσαν θυσία οι Αχαιοί, κατέφαγε οκτώ νεοσσούς στρουθίου και την μητέρα ενάτη και έπειτα εξαφανίσθηκε ο δράκος αυτός».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ