«Dancing Athens» από τη Στέγη: Το ιστορικό κέντρο της Αθήνας μετατρέπεται σε μια τεράστια σκηνή χορού

Με έργα τεσσάρων χορογράφων από όλο τον κόσμο που θα παρουσιαστούν σε μουσεία, δρόμους και πλατείες του ιστορικού κέντρου της Αθήνας ανοίγει η φετινή καλλιτεχνική περίοδο της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Το «Dancing Athens» είναι ένα μίνι φεστιβάλ «ανοιχτού χώρου» με ελεύθερη είσοδο, που θα απλωθεί σε διάφορες ώρες της μέρας στη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου, με τοπία νυχτερινά από τον Boris Charmatz, μια «αναδρομική» της πρώιμης δουλειάς της Τρίσα Μπράουν, intimate εμπειρίες από τον Γιάννη Μανταφούνη, αλλά και απροσδόκητες, ακτιβιστικού τύπου παρεμβάσεις στο αθηναϊκό κέντρο από τον Willi Dorner.

Η Κάτια Αρφαρά, καλλιτεχνική διευθύντρια Θεάτρου και Χορού της Στέγης σημειώνει για το «Dancing Athens»: «Ήταν Απρίλιος του 1970, όταν η Αμερικανίδα χορογράφος Trisha Brown έδεσε έναν χορευτή της με σχοινιά ορειβασίας και τον έβαλε να κατέβει περπατώντας την πρόσοψη ενός επταώροφου κτιρίου στον αριθμό 80 της Wooster street στο Μανχάταν, αναζητώντας τρόπους να απορρυθμίσει την σχέση του σώματος με τη βαρύτητα, τη σχέση του σώματος με το χώρο, αλλά και τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο οι θεατές είχαν συνηθίσει να αντιλαμβάνονται καθημερινές κινήσεις όπως το περπάτημα. Και ήταν εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1970 όταν οι ριζοσπαστικές αλλαγές και οι πειραματισμοί των μεταμοντέρνων της Judson Church βγήκαν πλέον στους δρόμους, στα πάρκα, στις πλατείες, στις ταράτσες και στα μουσεία της Νέας Υόρκης με μια ακατανίκητη διάθεση για αλλαγή.

Το άνοιγμα της φετινής καλλιτεχνικής περιόδου στο χορό και το θέατρο με τέσσερις σημαντικές outdoor δράσεις, συνδέεται ακριβώς με μια αντίστοιχη ανάγκη, σήμερα, να συνδιαλλαγούμε εκ νέου με το δημόσιο χώρο προτείνοντας νέους τρόπους χρήσης του, που δεν έχουν απαραίτητα να κάνουν με κάποιο συγκεκριμένο πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο, αλλά με μια απλή πρόταση - πρόσκληση μετατόπισης στον τρόπο με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να κινούμαστε και να μετακινούμαστε στο δημόσιο χώρο, στον τρόπο με τον οποίο προσδιορίζουμε την κίνηση και το χορό, στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε στο απρόβλεπτο και το τυχαίο.

Το «Dancing Athens» είναι ένα φεστιβάλ «ανοιχτού χώρου», το οποίο ίσως σήμερα, με τον περιορισμό πρόσβασης ολοένα και περισσότερων ανθρώπων στο κοινό αγαθό της τέχνης, αλλά και με τον αυξανόμενο έλεγχο και περιορισμό των κινήσεων και των μετακινήσεών μας στον αστικό χώρο, έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ